Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2008

ΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΡΙΝ ΤΗ ΝΕΑ ΧΡΟΝΙΑ

Η τελευταία ημέρα μιας ακόμας χρονιάς,που αυλάκωσε την πορεία μας.
Προχωράει στη δύση της, στο απαλό σκοτάδι που χρωματίζει απόκοσμα την πλάση μας.

Αποχαιρετά όλα τα έμβια όντα του πλανήτη μας, χαρίζοντας τους γιά άλλη μιά φορά την απαραίτητη και αναπόφευκτη φθορά.

Αναμένουμε με ελπίδα γιά τα νέα ταξίδια, να ναι απάνεμα με ευτυχία και ειρήνη Είθε!!!


Πέμπτη, 25 Δεκεμβρίου 2008

ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΤΙΚΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ


Ξημέρωσε η μέρα του μικρού Χριστού. Ο μεγάλος ζωγράφος με αναγεννημένη έμπνευση έβαλε τις καλύτερες πινελιές του στον όμορφο καμβά της μεσολογγίτικης γής.
Χρώματα και αρχέγονα στοιχειά, εικόνες - ίδιες οπτασίες- αφιερώματα στην Μία Έμπνευση που σήμερα αναγεννήθηκε. Χριστός γεννήθηκε, χαρά στην πλάση.

Τρίτη, 23 Δεκεμβρίου 2008

ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Χριστούγεννα του χωριού (Κωνσταντίνος Χατζόπουλος)
Μες την αχνόφεγγη βραδιά
πέφτει ψιλό-ψιλό το χιόνι,
γύρω στην έρμη λαγκαδιά
στρώνοντας κάτασπρο σεντόνι.
Ούτε πουλιού γροικάς λαλιά,
ούτ’ ένα βέλασμα προβάτου,
λες κι απλωμένη σιγαλιά
είναι κει ολόγυρα θανάτου.
Μα ξάφνου πέρα απ’ το βουνό
γλυκός σημάντρου ήχος γροικιέται,
ωσάν βαθιά απ’ τον ουρανό
μέσα στη νύχτα να σκορπιέται.
Κι αντιλαλεί τερπνά-τερπνά
γύρω στην άφωνη την πλάση,
και το χωριό γλυκοξυπνά
την Άγια μέρα να γιορτάσει.

Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2008

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΥΡΛΙΔΑ

Μιά στενή λωρίδα γης μέσα στη λίμνη και τη θάλασσα, μια σταλιά χώμα,ζωσμένο από το υδάτινο στοιχειό.
Διαβαίνοντάς το συναντάς όλες τις αποχρώσεις του γαλάζιου και αφουγκράζεσαι όλους τους ήχους του νερού.
Σχήματα ακανόνηστα που εμβαίνουν στον ορίζοντα, ζωγραφίζουν μιά φύση ξεχωριστή
Υδάτινο στοιχειό που κλείνει μέσα του ζωή, απασχόληση, κίνηση που δεν φαίνεται
Ή αύρα, ο άνεμος τα χαιδεύει, παιχνίδια κίνησης με χρώματα που αναεύονται απλά και ευχάριστα

Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2008

Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2008

ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ

Είναι οι ποιητές σαν τους ψαράδεςτης θάλασσας καρπούς που ξέρουν να τρυγούνεπου βγάζουν απ\’ ανήλιαγους βυθούς τις λέξειςασημένιες σκέψεις στον αέρα κι αισθήματα.
Άλλοι ψαρεύουν με καλάμι σε μόλους σε λιμάνια ερασιτέχνες στίχων κυνηγοί μα κάπουκάπου βγάζουν ψάρι ακριβό λαυράκιτο σύνηθες μ\’ αδειανό γυρνούν καλάθιστο σπίτι και είναι γι αυτούς η ποίηση αποκούμπιτις πίκρες της ζωής να λησμονούνε.

Υπάρχουνε κι αυτοί με πεζοβόλο που τόβαλαν τα ψάρια να ξαφνιάσουντις λέξεις που ανέμελες στην όχθηλιάζονται κοιλιοτρίβονται στις πέτρεςκαι δεν ακούν το χέρι στροφαλίζεινα ρίξει τη θηλιά. Μα ξέρουντι γρήγορα οι πόρτες που σφαλίζουντου νου τι γρήγορα το σμάρι ξεμακραίνειστο σκοτεινό βυθό.
Κάποιοι (ειν’ πολλοί) την ευκολία που μάθανστο δίχτυ και στη βάρκα π’ αρμενίζειστα πέλαγα τ’ απάρθενα ακουμπάνετους πόθους αμολόγητες ελπίδεςμα τους μεθά το λίκνισμα στο κύμακαι σέρνοντας το δίχτυ το τραγούδισέρνουν κι οι στίχοι στιχουργήματα πηδάνεστης βάρκας την κουβέρτα στραφταλίζουν.
Είναι - αλίμονο - κι αυτοί με δυναμίτη ουσίες ναρκωτικές, καπνό κι ηδύποτα που πίνουνκαι καταλούν της θάλασσας τα πλούτη το μυαλό τουςκαταστρέφουν για αμφίβολης ποιότητας αλιεύματα.

Μα αυτοί που πέφτουν στα βαθιά οι βουτηχτάδεςπου ξέρουνε της άπνοιας που γνωρίζουντον κίνδυνο και φτάσανε στα βάθητ’ ασυνείδητου μόνο αυτοί θα δούνετο μεγάλο ψάρι. Μα λίγοι θα το πάρουνλιγότεροι το βγάζουν στον αφρό.Και να ‘παιρνα για μια φορά - μια μόνο την πιο μεγάλη ανάσα να βουτήξω…

Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2008

ΑΛΥΚΕΣ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ

ΑλάτιΤόσες κομματιασμένες αναμνήσεις στίχοι που δε γράφτηκαν ποτέ
Τόσες κομματιασμένες λέξεις κομμάτια ζωής που έζησες κάποτε
Τόσες κομματιασμένες αναμνήσεις κι όλες σε μια Ψυχή, Ζωή, Φωνή
αν είχες, αν δεν έχεις κι αν δεν εισακουστεί Αλάτι στην άμμο θα βρεις μα δε θα πάρεις και το χρειάζεσαι τ’ αλάτι
Καυτή η άμμος και θα καείς Μα το χρειάζεσαι τ’ αλάτι


Στα βότσαλα θα περπατήσεις τη θαλάσσια γαλήνη να αγγίξεις
Στα βότσαλα κούραση κι αποκοιμιέσαι
Δίπλα εκεί που σπάει το κύμα ή λίγο μακρύτερα, σε μια σκιά
Ονείρου απόληξη δεν ξέρεις αν είσαι Αλλά το κύμα μέσα και δίπλα σου τ’ ακούς που σκάει Σαν εσένα – βγαίνει Ένα πια Εσύ και τ’ αλάτι Εσύ με τ’ αλάτι

χτυπά και ξαναμπαίνει Σήκω. Μπες. Η άμμος σ’ έκαψε
Τα βότσαλα πλήγιασαν τα πόδια σου Η θάλασσα έχει αλάτι
Σήκω. Μπες. Κάηκες στη θάλασσα να δροσιστείς
Πλήγιασες Η θάλασσα έχει αλάτι Σήκω. Μπες. Απέραντο δροσιάς αλάτι Μη θυμάσαι Ζωή, Ψυχή, Φωνή

Τρίτη, 25 Νοεμβρίου 2008

H Παναγία της Φοινικιάς

Bόρεια και στον παλαιό δρόμο που ενώνει το Mεσολόγγι με το Aιτωλικό στέκεται απαρασάλευτη, ανάμεσα στις αλυκές, η Παναγία της Φοινικιάς.

Στα αρχαία χρόνια ήταν παλαιοχριστιανική βασιλική με βαπτιστήριο.

Στα νεότερα χρόνια (1804) ξαναχτίστηκε ναός, που σώζεται ώς σήμερα περιτειχισμένος.

H Παναγιά Ελεούσα όπως πάντα πάνω στα γαλήνια νερά της λιμνοθάλασσας, στο κέντρο των αλυκών, αποτλεί η ίδια το Άλας της Πλάσης.

Η εκκλησίτσα απλή και ταπεινή γίνεται ένα με το μέρος που ναι κτισμένη.

Η οροφή σε γαλάζια απόχρωση, αφαιρεί την οροφή και γίνεται ένα με τον γαλανό ουρανό.

Απέριττα και απλά γιά να αφήσουν τους άγγελους να πάρουν τη προσευχή και τη δέηση ..



Να την αφήσουν στην γλυκιά Θεομήτωρα, την Μητέρα μας.

Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2008

ΤΟ ΑΛΑΤΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ (ΑΛΥΚΕΣ ΚΑΛΑΣ)

Λόφος λευκός που κάνει έντονη την παρουσία του,
ξεπετάγεται μυστηριακά από τη θάλασσα και αγγίζει τον ουρανό. Ολόκληρη η αλυσίδα της ζωής που καταλήγει να δώσει τη νοστιμιά της ,το ΑΛΑΤΙ.



Ο αφρός του θαλασσινού νερού,συνεργάστηκε αρμονικά με τον ήλιο,
του δωσε την υγρασία του και πήρε την πύρωσή του,
ήρθε και ο ακάματος εργάτης, ο πολυμήχανος Άνθρωπος, έβαλε την επεξεργασία του, την πινελιά του και γιά άλλη μιά φορά θαυματούργησε

Κατάλευκο, νόστιμο,δίνει την γεύση και τη διατήρηση, κορυφαίο συστατικό ζωής. ΤΟ ΑΛΑΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Δευτέρα, 10 Νοεμβρίου 2008


Φώτα χλωμά και φώτα θάμπωμα, ήλιοι, Πές τα μαργαριτάρια και χρυσάφια, Πες τα διαμάντια.

Μα εσύ, ρουμπίνι απ΄ τους αχνούς δεμένο Μαρτυρικών και ηρωικών αιμάτων.

Στον ουρανό της πλάσης, καθώς είναι του πόλου το άστρο, Του πόλου το άστρο εσύ στους ουρανούς μου Της Δόξας, δόξα, ώ Γή!

Το Μισολόγγι: Κι΄ οι με ονόματα μύρια γνωρισμένοι Κόσμο μου που είναι Κι΄ οι από σπαθιού καταχτητές, και οι δάφνες Των πολεμάρχων οι αιματοβαμμένες,

Κι΄ οι Αλέξαντροι Κι΄ οι Εφτάλοφες και οι Νίκες Και οι Σαλαμίνες, Και με τις ιστορίες οι πολιτείες Και στόματα χρυσά και οι Κυβερνήτες

Κι΄ οι Ηράκλειτοι του Λόγου και της Τέχνης παντού κι΄ οι Αισχύλοι, Ανήμποροι όπως κι΄ αν σταθούν μπροστά σου, Και σε μιάς τρίχας ήσκιο να θολώσουν Την ξεκομμένη απ΄ του Κυρίου την όψη Φεγγοβολιά σου. Μισολόγγγι. Χαρά της ιστορίας, Γη επαγγελμένη. Πάνε εκατό χρόνια, Κι΄ ας πάνε. Η θύμηση άχρονη μπροστά σου Θα γονατίζει.

(Κωστής Παλαμάς, 1926, το απάγγελε ο ίδιος , στην 100η επέτειο της Εξόδου στο Μεσολόγγι)

Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2008