Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2008

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΙΑΣ 2008




ΛΙΜΝΟΘΑΛΑΣΣΑ


ΥΠΑΙΘΡΙΟ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ



ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ


ΛΙΜΑΝΑΚΙ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΛΙΔΑ


ΤΟΥΡΛΙΔΑ


ΠΕΛΑΔΕΣ ΣΤΗ ΛΙΜΝΟΘΑΛΑΣΣΑ


ΤΡΙΚΟΥΠΕΙΟ

ΤΟ ΔΕΣΠΟΤΙΚΟ


ΤΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ 1941-1944

ΤΟ ΠΑΛΑΙΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ

Ο ΑΔΡΙΑΝΤΑΣ ΤΟΥ ΛΟΡΔΟΥ ΜΠΑΥΡΟΝ

Ο λόρδος Βύρων ( ελληνοποίηση του αγγλικού Byron ) ήταν Αγγλος ποιητής, από τους σημαντικώτερους της εποχής του και ο γνωστότερος και ο πλέον ενθουσιώδης των φιλελλήνων. Γόνος αριστοκρατικής οικογένειας έτυχε πολύ καλής μορφώσεως και από νεαρωτάτης ηλικίας έδειξε το μεγαλοφυές του ταλέντο.
Ανήσυχη φύση και χαρακτηριστικός φορέας των ιδεωδών της εποχής του, άρχισε τις περιοδείες και τις περιπλανήσεις του στις χώρες της Ευρώπης ( Πορτογαλία, Ισπανία, Ελλάδα, Τουρκία ).
Η Ελλάδα αιχμαλώτισε το νου και τη καρδιά του. Στην Αθήνα σχετίστηκε με τη κόρη του Θεοδώρου Μακρή, την Θηρεσία. Την ερωτεύτηκε παράφορα και της έγραψε το γνωστό ποίημα του" Κόρη των Αθηνών " (1809).
Υστερα περιόδευσε στη Τουρκία και κατάφερε να διασχίσει τον Ελλήσποντο (Μάϊος 1810 ), παρά την εκ γενετής ελαφρή χωλότητά του.
Το 1812 εκφωνεί τον πρώτο λόγο του στην Βουλή των Λόρδων και δημοσιεύει τα δύο πρώτα άσματά του "Τσάιλντ Χάρολντ" , τα οποία τον έκαναν διάσημο. Η διάλυση όμως του γάμου του με την ΄Αννα Ισαβέλλα Μίλμπαγκ (1792-1860) προκάλεσε τέτοιο σκάνδαλο, ώστε αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Αγγλία (1816). Κατ' αρχή εγκαταστάθηκε στην Ελβετία και κατόπιν στην Ιταλία, όπου ένθερμα υποστήριξε την φιλελεύθερη κίνηση των Ιταλών πατριωτών.
Το 1823 με πρόσκληση του Μαυροκορδάτου, φτάνει στην Ελλάδα, για συμμετοχή στον αγώνα. Το 1823 πηγαίνει στο Μεσολόγγι και ασχολείται με την οργάνωση στρατιωτικών σωμάτων, ξοδεύοντας αρκετά λεφτά από την περιουσία του. Οι δοκιμασίες όμως και οι κακουχίες επεδείνωσαν την κατάσταση της ήδη κλονισμένης υγείας του. Στις 19 Απριλίου 1824 πέθανε από πυρετό στο Μεσολόγγι. Ο Σολωμός, συμμετέχοντας στο γενικό πένθος, συνθέτει μακρά ωδή στον θάνατό του.
Από τα έργα του Μπάϋρον πιο γνωστά είναι, οι εκτενείς ποιητικές συνθέσεις " Τσάιλντ Χάρολντ ", " Δον Ζουάν " και " Μάνφρεντ ".
Ο ποιητικός πλούτος του έργου του, η περιπετειώδης ζωή του και ο ηρωϊκός θάνατός του έγιναν αφορμή, όπως θεωρηθεί ως ο γνησιώτερος εκπρόσωπος του ρωμαντισμού κατά τον ιθ' αιώνα.
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ http://users.otenet.gr/~mictop/g_byron.htm

Σάββατο, 22 Μαρτίου 2008

Η ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΚΑΙ Η ΕΞΟΔΟΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ

Το Μεσολόγγι




Από τον Απρίλιο ως το Δεκέμβριο του 1825 κράτησε η πρώτη φάση της πολιορκίας, οι Τούρκοι έφτασαν σε απόσταση μερικών δεκάδων μέτρων από το τείχος. Μια ισχυρή επίθεση του Κιουταχή στις 21 Ιουλίου 1825 απέτυχε και τρεις μέρες αργότερα μια ελληνική νυκτερινή αντεπίθεση προκάλεσε σοβαρότατες απώλειες στο τουρκικό στρατόπεδο. Ελληνικά πλοία διασπάσαν το θαλάσσιο αποκλεισμό και εφοδιάσαν τους πολιορκουμένους με τροφές και πολεμοφόδια, ενώ στις αρχές Αυγούστου η άμυνα του Μεσολογγίου ενισχύθηκε με 1500 άντρες.
Μετά τις άκαρπες επιθέσεις του ο Κιουταχής αποσύρθηκε στις γύρω υπώρειες και κατά διαστήματα βομβάρδιζε την πόλη.
Η μάχη του Μεσολογγίου, J. L. Rugendas (Λιθογραφία)



Το Δεκέμβριο του 1825 άρχιζει η δεύτερη φάση της πολιορκίας . Ο Ιμπραήμ έφτασε στο Μεσολόγγι με 10.000 άνδρες.
Μετά την απόρριψη από τους πολιορκούμενους της πρότασής του για παράδοση, η πολιορκία έγινε στενότερη και από το Φεβρουάριο οι πολιορκούμενοι πιέζονταν από τις επιθέσες και από την πείνα.
Τα νησάκια της λιμνοθάλασσας, προπύργια του Μεσολογγίου, έπεσαν στα χέρια του εχθρού, εκτός από την Κλείσοβα,.
Οι πολιορκούμενοι μάταια περίμεναν την ενίσχυσή τους από το Ναύπλιο, και η προσπάθεια του ελληνικού στόλου να λύσει την πολιορκία από τη θάλασσα αποδείχτηκε αδύνατη. Μόνη λύση μέσα σε αυτές τις συνθήκες, που διαρκώς χειροτέρευαν, απέμεινε η έξοδος.

Η Έξοδος, Σύνθεση του Θ.Π.Βρυζάκη

Οι πολιορκημένοι, απελπισμένοι πια, πήραν την οριστική απόφαση να επιχειρήσουν έξοδο τη νύχτα της 10ης Απριλίου προς την 11η, Κυριακή των Βαΐων, και ειδοποίησαν σχετικά τους Έλληνες του στρατοπέδου της Δερβέκιστας να προσπαθήσουν να επιχειρήσουν αντιπερισπασμό στους Τούρκους. Αποφάσισαν να σκοτώσουν όλους τους αιχμαλώτους, καθώς και τα γυναικόπαιδα για να μην πέσουν στα χέρια των Τούρκων. Ενώ η πρώτη απόφαση πραγματοποιήθηκε, τη δεύτερη απέτρεψε ο επίσκοπος Ρωγών Ιωσήφ.
Το μεσημέρι της 10ης Απριλίου καταρτίστηκε το σχέδιο και το δειλινό άρχισαν όλοι να μαζεύονται στις προσδιορισμένες θέσεις. Κατά τις 6.30 ακούστηκε επάνω στο Ζυγό η ομοβροντία του ελληνικού επικουρικού σώματος, που είχε φθάσει από τη Δερβέστικα. Όταν νύχτωσε οι περισσότεροι της φρουράς είχαν βγει έξω από την πόλη και περίμεναν το σύνθημα του ξεκινήματος. Το σχέδιό τους όμως προδόθηκε και οι Τουρκοαιγύπτιοι άρχισαν να τους κτυπούν με πυκνά πυρά κανονιών και τουφεκιών. Τελικά οι Έλληνες αποφάσισαν να κινηθούν με τα γιαταγάνια και τα σπαθιά τους επάνω στις εχθρικές γραμμές.
Εκείνη τη στιγμή ακούστηκε από το τρίτο σώμα των γυναικοπαίδων η φωνή "οπίσω, οπίσω, μωρέ παιδιά!" και αποχωρίστηκαν μερικοί από τα δύο πρώτα σώματα. Η σύγκρουση ήταν φονικότατη.Την πορεία τους συνόδευσαν δύο εκρήξεις από την πόλη. Η πρώτη από την έκρηξη των υπονόμων και η άλλη από την ανατίναξη της πυριτιδαποθήκης με τον ηρωικό Χρήστο Καψάλη. Οι Έλληνες είχαν απώλειες και από τους κρυμμένους στα διάφορα υψώματα και τις χαράδρες Αλβανούς. Μολαταύτα αντιμετώπιζαν με σταθερότητα τον αόρατο εχθρό. Είχε αρχίζει να γλυκοχαράζει η Κυριακή των Βαΐων, όταν η μάχη έπαψε. Εκεί επάνω μόνο, στην κορυφή του Ζυγού, μπόρεσαν να αναπνεύσουν λίγο ελεύθερα. Από τους 3000 στρατιωτικούς που πήραν μέρος στην έξοδο, μόνο 1300 σώθηκαν. οι υπόλοιποι 1700 σκοτώθηκαν στις συμπλοκές της εξόδου. Από τις γυναίκες, 13 μόνο Σουλιώτισσες σώθηκαν και από τα παιδιά τρία ή τέσσερα. Οι απώλειες των Τουρκοαιγυπτίων υπολογίστηκαν σε 5000.

Ο ΚΗΠΟΣ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ

«Πήγες εις το Μεσολόγγι
την ημέρα του Χριστού,
μέρα που άνθισαν οι λόγγοι
για το τέκνο του Θεού.

Σούλθε εμπρός λαμποκοπώντας
η Θρησκεία μ’ ένα σταυρό,
και το δάκτυλο κινώντας
όπου ανεί τον ουρανό,

σ’ αυτό, εφώναξε, το χώμα
στάσου ολόρθη, Ελευθεριά
και φιλώντας σου το στόμα
μπαίνει μες στην εκκλησιά.
Ποιοι είν’ αυτοί που πλησιάζουν
με πολλή ποδοβολή,
κι άρματ’, άρματα ταράζουν;
Επετάχτηκες εσύ.

Α! το φως που σε στολίζει,
σαν ηλίου φεγγοβολή,
και μακρόθεν σπινθηρίζει,
δεν είναι, όχι, από τη γη


Λάμψιν έχει όλη φλογώδη
χείλος, μέτωπο, οφθαλμός
φως το χέρι, φως το πόδι,
κι όλα γύρω σου είναι φως.

Το σπαθί σου αντισηκώνεις,
τρία πατήματα πατάς,
σαν τον πύργο μεγαλώνεις,
και εις το τέταρτο κτυπάς

Δ. ΣΟΛΩΜΟΣ

ΤΑ ΤΕΙΧΗ

«Εκείνοι που φυλάγουνε το Μεσολόγγι τώρα
Έχουνε τείχια γύρω τους και αίμα στην καρδιά τους,
Αίμα καθάριο, ελληνικό, που δίνει στα ποδάρια
Φτερά, τσιλίκι στην καρδιά, και σαν θεριά, λιοντάρια,
Σπιθοβολάει θεόφοβη η φλογερή ματιά τους.
Ένα δεν έχουν μοναχά, ένα στερεύοντ’ όλοι,
Ψωμί, μπαρούτι, βόλι»
Κ. Κρυστάλλης


Η θυσία του Μεσολογγίου, που επί 12 ολόκληρους μήνες αντιστάθηκε ηρωικά, προώθησε το ελληνικό ζήτημα, όσο καμιά άλλη ελληνική νίκη: πλημμύρισε τους άλλους Έλληνες και τους Ευρωπαίους με αισθήματα θαυμασμού για τους άνδρες της φρουράς του και τον ηρωικό πληθυσμό του Μεσολογγίου. Οι φλόγες του Μεσολογγίου θέρμαναν τις καρδιές των πολιτισμένων λαών και τους ξεσήκωσαν σε μια αληθινή σταυροφορία για την απελευθέρωση του ελληνικού έθνους.

ΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ ΘΥΣΙΑΣ


Τετάρτη, 19 Μαρτίου 2008

ΜΝΗΜΕΙΟ Ι.ΜΑΓΙΕΡ

ΜΝΗΜΕΙΟ ΧΡΗΣΤΟΥ ΚΑΨΑΛΗ

ΜΝΗΜΕΙΟ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΣΟΛΩΜΟΥ

Τότες εταραχτήκανε τα σωθικά μου και έλεγα, πως ήρθε ώρα να ξεψυχήσω· κι ευρέθηκα σε σκοτεινό τόπο και βροντερό, που εσκιρτούσε σαν κλωνί στάρι στο μύλο, που αλέθει ογλήγορα, ωσάν το χόχλο στο νερό, που αναβράζει· ετότες εκατάλαβα, πως εκείνο ήτανε το Μεσολόγγι· αλλά δεν έβλεπα μήτε το κάστρο, μήτε το στρατόπεδο, μήτε τη λίμνη, μήτε τη θάλασσα, μήτε τη γη, που επάτουνα, μήτε τον ουρανό· εκατασκέπαζε όλα τα πάντα μαυρίλα και πίσσα, γιομάτη λάμψη, βροντή και αστροπελέκι· και ύψωσα τα χέρια μου και τα μάτια μου να κάμω δέηση, και ιδού μες στην καπνίλα μία μεγάλη γυναίκα με φόρεμα μαύρο σαν του λαγού το αίμα, όπου η σπίθα έγγιζε κι εσβενότουνε· και με φωνή, που μου εφαίνονταν, πως νικάει την ταραχή του πολέμου, άρχισε

ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ

ΜΝΗΜΕΙΟ ΛΟΡΔΟΥ ΒΥΡΩΝΑ


Βύρων (Λόρδος Μπάιρον 1788-1824)
Ο Γεώργιος Γκορντόν Νόελ Μπάιρον ήταν ένας από τους μεγαλύτερους Άγγλους ποιητές του περασμένου αιώνα. Γεννήθηκε από αριστοκρατική οικογένεια στο Λονδίνο στις 22 Ιανουαρίου 1788 και κληρονόμησε μια τεράστια περιουσία και τον τίτλο του έκτου λόρδου Μπάιρον. Από τότε που γεννήθηκε είχε πάθηση στο πόδι, που επηρέασε σημαντικά τη ψυχοσύνθεσή του. Ήταν όμως πολύ όμορφος, ευφυής, ριψοκίνδυνος και πολύ γοητευτικός. Η φήμη του ως ποιητή του χάρισε μια εξαιρετική θέση ανάμεσα στον πνευματικό κόσμο της χώρας του. Αλλά και επαναστατικό πνεύμα όπως ήταν προκαλούσε με την παράξενη συμπεριφορά του την αντιπάθεια της αριστοκρατίας. Το όνομα του Βύρωνα είναι στενά δεμένο με την Ελληνική ιστορία.
Ο Βύρωνας στις 30 Μαρτίου 1824 ανακηρύχθηκε επίτιμος της πόλης του Μεσολογγίου ενώ 50 ανδρείοι Σουλιώτες αποτελούσαν την τιμητική του φρουρά. Ο μεγάλος φιλέλληνας δεν πρόλαβε να δει ελεύθερη την Ελλάδα. Στις 9 Απριλίου ενώ βρισκόταν στα περίχωρα του Μεσολογγίου έπιασε δυνατή βροχή και επέστρεψε στο Μεσολόγγι με δυνατά ρίγη και πυρετό. Οι γιατροί τον συμβούλεψαν να φύγει το γρηγορότερο από εκεί γιατί το υγρό κλίμα του Μεσολογγίου δυσκόλευε την κατάσταση και την ανάρρωσή του , μα εκείνος αρνήθηκε και η κατάστασή του χειροτέρεψε. Τέλος στις 19 Απριλίου 1824 πέθανε σε ηλικία 36 χρονών. Ξεψυχώντας ψιθύρισε το όνομα της κόρης του Άντας και της αγαπημένης του Ελλάδας.

ΓΟΥΣΤΑΥΟΣ ΑΔΟΛΦΟΣ ΣΑΣΣ


Τρίτη, 18 Μαρτίου 2008

ΤΑ ΚΑΝΟΝΙΑ

"Ποιος θε ν΄ ακούσει κλάηματα"
Ποιος θε ν΄ ακούσει κλάηματα, γυναίκεια μοιρολόγια;
Ας πάει ν΄ από τη Ρούμελη κι από το Μεσολόγγι,κι εκεί ν΄ ακούσει κλάηματα, γυναίκεια μοιρολόγια,πως κλαιν οι μάνες για παιδιά και τα παιδιά για μάνες.
Δεν κλαίνε για το σκοτωμό, που θε να σκοτωθούνε, μόν΄ κλαίνε για το σκλαβωμό, που θε να σκλαβωθούνε