Τετάρτη, 19 Μαρτίου 2008

ΜΝΗΜΕΙΟ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΣΟΛΩΜΟΥ

Τότες εταραχτήκανε τα σωθικά μου και έλεγα, πως ήρθε ώρα να ξεψυχήσω· κι ευρέθηκα σε σκοτεινό τόπο και βροντερό, που εσκιρτούσε σαν κλωνί στάρι στο μύλο, που αλέθει ογλήγορα, ωσάν το χόχλο στο νερό, που αναβράζει· ετότες εκατάλαβα, πως εκείνο ήτανε το Μεσολόγγι· αλλά δεν έβλεπα μήτε το κάστρο, μήτε το στρατόπεδο, μήτε τη λίμνη, μήτε τη θάλασσα, μήτε τη γη, που επάτουνα, μήτε τον ουρανό· εκατασκέπαζε όλα τα πάντα μαυρίλα και πίσσα, γιομάτη λάμψη, βροντή και αστροπελέκι· και ύψωσα τα χέρια μου και τα μάτια μου να κάμω δέηση, και ιδού μες στην καπνίλα μία μεγάλη γυναίκα με φόρεμα μαύρο σαν του λαγού το αίμα, όπου η σπίθα έγγιζε κι εσβενότουνε· και με φωνή, που μου εφαίνονταν, πως νικάει την ταραχή του πολέμου, άρχισε

Δεν υπάρχουν σχόλια: