Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2008

ΑΛΥΚΕΣ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ

ΑλάτιΤόσες κομματιασμένες αναμνήσεις στίχοι που δε γράφτηκαν ποτέ
Τόσες κομματιασμένες λέξεις κομμάτια ζωής που έζησες κάποτε
Τόσες κομματιασμένες αναμνήσεις κι όλες σε μια Ψυχή, Ζωή, Φωνή
αν είχες, αν δεν έχεις κι αν δεν εισακουστεί Αλάτι στην άμμο θα βρεις μα δε θα πάρεις και το χρειάζεσαι τ’ αλάτι
Καυτή η άμμος και θα καείς Μα το χρειάζεσαι τ’ αλάτι


Στα βότσαλα θα περπατήσεις τη θαλάσσια γαλήνη να αγγίξεις
Στα βότσαλα κούραση κι αποκοιμιέσαι
Δίπλα εκεί που σπάει το κύμα ή λίγο μακρύτερα, σε μια σκιά
Ονείρου απόληξη δεν ξέρεις αν είσαι Αλλά το κύμα μέσα και δίπλα σου τ’ ακούς που σκάει Σαν εσένα – βγαίνει Ένα πια Εσύ και τ’ αλάτι Εσύ με τ’ αλάτι

χτυπά και ξαναμπαίνει Σήκω. Μπες. Η άμμος σ’ έκαψε
Τα βότσαλα πλήγιασαν τα πόδια σου Η θάλασσα έχει αλάτι
Σήκω. Μπες. Κάηκες στη θάλασσα να δροσιστείς
Πλήγιασες Η θάλασσα έχει αλάτι Σήκω. Μπες. Απέραντο δροσιάς αλάτι Μη θυμάσαι Ζωή, Ψυχή, Φωνή

Τρίτη, 25 Νοεμβρίου 2008

H Παναγία της Φοινικιάς

Bόρεια και στον παλαιό δρόμο που ενώνει το Mεσολόγγι με το Aιτωλικό στέκεται απαρασάλευτη, ανάμεσα στις αλυκές, η Παναγία της Φοινικιάς.

Στα αρχαία χρόνια ήταν παλαιοχριστιανική βασιλική με βαπτιστήριο.

Στα νεότερα χρόνια (1804) ξαναχτίστηκε ναός, που σώζεται ώς σήμερα περιτειχισμένος.

H Παναγιά Ελεούσα όπως πάντα πάνω στα γαλήνια νερά της λιμνοθάλασσας, στο κέντρο των αλυκών, αποτλεί η ίδια το Άλας της Πλάσης.

Η εκκλησίτσα απλή και ταπεινή γίνεται ένα με το μέρος που ναι κτισμένη.

Η οροφή σε γαλάζια απόχρωση, αφαιρεί την οροφή και γίνεται ένα με τον γαλανό ουρανό.

Απέριττα και απλά γιά να αφήσουν τους άγγελους να πάρουν τη προσευχή και τη δέηση ..



Να την αφήσουν στην γλυκιά Θεομήτωρα, την Μητέρα μας.

Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2008

ΤΟ ΑΛΑΤΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ (ΑΛΥΚΕΣ ΚΑΛΑΣ)

Λόφος λευκός που κάνει έντονη την παρουσία του,
ξεπετάγεται μυστηριακά από τη θάλασσα και αγγίζει τον ουρανό. Ολόκληρη η αλυσίδα της ζωής που καταλήγει να δώσει τη νοστιμιά της ,το ΑΛΑΤΙ.



Ο αφρός του θαλασσινού νερού,συνεργάστηκε αρμονικά με τον ήλιο,
του δωσε την υγρασία του και πήρε την πύρωσή του,
ήρθε και ο ακάματος εργάτης, ο πολυμήχανος Άνθρωπος, έβαλε την επεξεργασία του, την πινελιά του και γιά άλλη μιά φορά θαυματούργησε

Κατάλευκο, νόστιμο,δίνει την γεύση και τη διατήρηση, κορυφαίο συστατικό ζωής. ΤΟ ΑΛΑΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Δευτέρα, 10 Νοεμβρίου 2008


Φώτα χλωμά και φώτα θάμπωμα, ήλιοι, Πές τα μαργαριτάρια και χρυσάφια, Πες τα διαμάντια.

Μα εσύ, ρουμπίνι απ΄ τους αχνούς δεμένο Μαρτυρικών και ηρωικών αιμάτων.

Στον ουρανό της πλάσης, καθώς είναι του πόλου το άστρο, Του πόλου το άστρο εσύ στους ουρανούς μου Της Δόξας, δόξα, ώ Γή!

Το Μισολόγγι: Κι΄ οι με ονόματα μύρια γνωρισμένοι Κόσμο μου που είναι Κι΄ οι από σπαθιού καταχτητές, και οι δάφνες Των πολεμάρχων οι αιματοβαμμένες,

Κι΄ οι Αλέξαντροι Κι΄ οι Εφτάλοφες και οι Νίκες Και οι Σαλαμίνες, Και με τις ιστορίες οι πολιτείες Και στόματα χρυσά και οι Κυβερνήτες

Κι΄ οι Ηράκλειτοι του Λόγου και της Τέχνης παντού κι΄ οι Αισχύλοι, Ανήμποροι όπως κι΄ αν σταθούν μπροστά σου, Και σε μιάς τρίχας ήσκιο να θολώσουν Την ξεκομμένη απ΄ του Κυρίου την όψη Φεγγοβολιά σου. Μισολόγγγι. Χαρά της ιστορίας, Γη επαγγελμένη. Πάνε εκατό χρόνια, Κι΄ ας πάνε. Η θύμηση άχρονη μπροστά σου Θα γονατίζει.

(Κωστής Παλαμάς, 1926, το απάγγελε ο ίδιος , στην 100η επέτειο της Εξόδου στο Μεσολόγγι)