Δευτέρα, 10 Νοεμβρίου 2008


Φώτα χλωμά και φώτα θάμπωμα, ήλιοι, Πές τα μαργαριτάρια και χρυσάφια, Πες τα διαμάντια.

Μα εσύ, ρουμπίνι απ΄ τους αχνούς δεμένο Μαρτυρικών και ηρωικών αιμάτων.

Στον ουρανό της πλάσης, καθώς είναι του πόλου το άστρο, Του πόλου το άστρο εσύ στους ουρανούς μου Της Δόξας, δόξα, ώ Γή!

Το Μισολόγγι: Κι΄ οι με ονόματα μύρια γνωρισμένοι Κόσμο μου που είναι Κι΄ οι από σπαθιού καταχτητές, και οι δάφνες Των πολεμάρχων οι αιματοβαμμένες,

Κι΄ οι Αλέξαντροι Κι΄ οι Εφτάλοφες και οι Νίκες Και οι Σαλαμίνες, Και με τις ιστορίες οι πολιτείες Και στόματα χρυσά και οι Κυβερνήτες

Κι΄ οι Ηράκλειτοι του Λόγου και της Τέχνης παντού κι΄ οι Αισχύλοι, Ανήμποροι όπως κι΄ αν σταθούν μπροστά σου, Και σε μιάς τρίχας ήσκιο να θολώσουν Την ξεκομμένη απ΄ του Κυρίου την όψη Φεγγοβολιά σου. Μισολόγγγι. Χαρά της ιστορίας, Γη επαγγελμένη. Πάνε εκατό χρόνια, Κι΄ ας πάνε. Η θύμηση άχρονη μπροστά σου Θα γονατίζει.

(Κωστής Παλαμάς, 1926, το απάγγελε ο ίδιος , στην 100η επέτειο της Εξόδου στο Μεσολόγγι)

Δεν υπάρχουν σχόλια: