Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2008

ΑΛΥΚΕΣ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ

ΑλάτιΤόσες κομματιασμένες αναμνήσεις στίχοι που δε γράφτηκαν ποτέ
Τόσες κομματιασμένες λέξεις κομμάτια ζωής που έζησες κάποτε
Τόσες κομματιασμένες αναμνήσεις κι όλες σε μια Ψυχή, Ζωή, Φωνή
αν είχες, αν δεν έχεις κι αν δεν εισακουστεί Αλάτι στην άμμο θα βρεις μα δε θα πάρεις και το χρειάζεσαι τ’ αλάτι
Καυτή η άμμος και θα καείς Μα το χρειάζεσαι τ’ αλάτι


Στα βότσαλα θα περπατήσεις τη θαλάσσια γαλήνη να αγγίξεις
Στα βότσαλα κούραση κι αποκοιμιέσαι
Δίπλα εκεί που σπάει το κύμα ή λίγο μακρύτερα, σε μια σκιά
Ονείρου απόληξη δεν ξέρεις αν είσαι Αλλά το κύμα μέσα και δίπλα σου τ’ ακούς που σκάει Σαν εσένα – βγαίνει Ένα πια Εσύ και τ’ αλάτι Εσύ με τ’ αλάτι

χτυπά και ξαναμπαίνει Σήκω. Μπες. Η άμμος σ’ έκαψε
Τα βότσαλα πλήγιασαν τα πόδια σου Η θάλασσα έχει αλάτι
Σήκω. Μπες. Κάηκες στη θάλασσα να δροσιστείς
Πλήγιασες Η θάλασσα έχει αλάτι Σήκω. Μπες. Απέραντο δροσιάς αλάτι Μη θυμάσαι Ζωή, Ψυχή, Φωνή

Δεν υπάρχουν σχόλια: