Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2008

ΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΡΙΝ ΤΗ ΝΕΑ ΧΡΟΝΙΑ

Η τελευταία ημέρα μιας ακόμας χρονιάς,που αυλάκωσε την πορεία μας.
Προχωράει στη δύση της, στο απαλό σκοτάδι που χρωματίζει απόκοσμα την πλάση μας.

Αποχαιρετά όλα τα έμβια όντα του πλανήτη μας, χαρίζοντας τους γιά άλλη μιά φορά την απαραίτητη και αναπόφευκτη φθορά.

Αναμένουμε με ελπίδα γιά τα νέα ταξίδια, να ναι απάνεμα με ευτυχία και ειρήνη Είθε!!!


Πέμπτη, 25 Δεκεμβρίου 2008

ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΤΙΚΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ


Ξημέρωσε η μέρα του μικρού Χριστού. Ο μεγάλος ζωγράφος με αναγεννημένη έμπνευση έβαλε τις καλύτερες πινελιές του στον όμορφο καμβά της μεσολογγίτικης γής.
Χρώματα και αρχέγονα στοιχειά, εικόνες - ίδιες οπτασίες- αφιερώματα στην Μία Έμπνευση που σήμερα αναγεννήθηκε. Χριστός γεννήθηκε, χαρά στην πλάση.

Τρίτη, 23 Δεκεμβρίου 2008

ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Χριστούγεννα του χωριού (Κωνσταντίνος Χατζόπουλος)
Μες την αχνόφεγγη βραδιά
πέφτει ψιλό-ψιλό το χιόνι,
γύρω στην έρμη λαγκαδιά
στρώνοντας κάτασπρο σεντόνι.
Ούτε πουλιού γροικάς λαλιά,
ούτ’ ένα βέλασμα προβάτου,
λες κι απλωμένη σιγαλιά
είναι κει ολόγυρα θανάτου.
Μα ξάφνου πέρα απ’ το βουνό
γλυκός σημάντρου ήχος γροικιέται,
ωσάν βαθιά απ’ τον ουρανό
μέσα στη νύχτα να σκορπιέται.
Κι αντιλαλεί τερπνά-τερπνά
γύρω στην άφωνη την πλάση,
και το χωριό γλυκοξυπνά
την Άγια μέρα να γιορτάσει.

Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2008

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΥΡΛΙΔΑ

Μιά στενή λωρίδα γης μέσα στη λίμνη και τη θάλασσα, μια σταλιά χώμα,ζωσμένο από το υδάτινο στοιχειό.
Διαβαίνοντάς το συναντάς όλες τις αποχρώσεις του γαλάζιου και αφουγκράζεσαι όλους τους ήχους του νερού.
Σχήματα ακανόνηστα που εμβαίνουν στον ορίζοντα, ζωγραφίζουν μιά φύση ξεχωριστή
Υδάτινο στοιχειό που κλείνει μέσα του ζωή, απασχόληση, κίνηση που δεν φαίνεται
Ή αύρα, ο άνεμος τα χαιδεύει, παιχνίδια κίνησης με χρώματα που αναεύονται απλά και ευχάριστα

Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2008

Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2008

ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ

Είναι οι ποιητές σαν τους ψαράδεςτης θάλασσας καρπούς που ξέρουν να τρυγούνεπου βγάζουν απ\’ ανήλιαγους βυθούς τις λέξειςασημένιες σκέψεις στον αέρα κι αισθήματα.
Άλλοι ψαρεύουν με καλάμι σε μόλους σε λιμάνια ερασιτέχνες στίχων κυνηγοί μα κάπουκάπου βγάζουν ψάρι ακριβό λαυράκιτο σύνηθες μ\’ αδειανό γυρνούν καλάθιστο σπίτι και είναι γι αυτούς η ποίηση αποκούμπιτις πίκρες της ζωής να λησμονούνε.

Υπάρχουνε κι αυτοί με πεζοβόλο που τόβαλαν τα ψάρια να ξαφνιάσουντις λέξεις που ανέμελες στην όχθηλιάζονται κοιλιοτρίβονται στις πέτρεςκαι δεν ακούν το χέρι στροφαλίζεινα ρίξει τη θηλιά. Μα ξέρουντι γρήγορα οι πόρτες που σφαλίζουντου νου τι γρήγορα το σμάρι ξεμακραίνειστο σκοτεινό βυθό.
Κάποιοι (ειν’ πολλοί) την ευκολία που μάθανστο δίχτυ και στη βάρκα π’ αρμενίζειστα πέλαγα τ’ απάρθενα ακουμπάνετους πόθους αμολόγητες ελπίδεςμα τους μεθά το λίκνισμα στο κύμακαι σέρνοντας το δίχτυ το τραγούδισέρνουν κι οι στίχοι στιχουργήματα πηδάνεστης βάρκας την κουβέρτα στραφταλίζουν.
Είναι - αλίμονο - κι αυτοί με δυναμίτη ουσίες ναρκωτικές, καπνό κι ηδύποτα που πίνουνκαι καταλούν της θάλασσας τα πλούτη το μυαλό τουςκαταστρέφουν για αμφίβολης ποιότητας αλιεύματα.

Μα αυτοί που πέφτουν στα βαθιά οι βουτηχτάδεςπου ξέρουνε της άπνοιας που γνωρίζουντον κίνδυνο και φτάσανε στα βάθητ’ ασυνείδητου μόνο αυτοί θα δούνετο μεγάλο ψάρι. Μα λίγοι θα το πάρουνλιγότεροι το βγάζουν στον αφρό.Και να ‘παιρνα για μια φορά - μια μόνο την πιο μεγάλη ανάσα να βουτήξω…