Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2008

ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ

Είναι οι ποιητές σαν τους ψαράδεςτης θάλασσας καρπούς που ξέρουν να τρυγούνεπου βγάζουν απ\’ ανήλιαγους βυθούς τις λέξειςασημένιες σκέψεις στον αέρα κι αισθήματα.
Άλλοι ψαρεύουν με καλάμι σε μόλους σε λιμάνια ερασιτέχνες στίχων κυνηγοί μα κάπουκάπου βγάζουν ψάρι ακριβό λαυράκιτο σύνηθες μ\’ αδειανό γυρνούν καλάθιστο σπίτι και είναι γι αυτούς η ποίηση αποκούμπιτις πίκρες της ζωής να λησμονούνε.

Υπάρχουνε κι αυτοί με πεζοβόλο που τόβαλαν τα ψάρια να ξαφνιάσουντις λέξεις που ανέμελες στην όχθηλιάζονται κοιλιοτρίβονται στις πέτρεςκαι δεν ακούν το χέρι στροφαλίζεινα ρίξει τη θηλιά. Μα ξέρουντι γρήγορα οι πόρτες που σφαλίζουντου νου τι γρήγορα το σμάρι ξεμακραίνειστο σκοτεινό βυθό.
Κάποιοι (ειν’ πολλοί) την ευκολία που μάθανστο δίχτυ και στη βάρκα π’ αρμενίζειστα πέλαγα τ’ απάρθενα ακουμπάνετους πόθους αμολόγητες ελπίδεςμα τους μεθά το λίκνισμα στο κύμακαι σέρνοντας το δίχτυ το τραγούδισέρνουν κι οι στίχοι στιχουργήματα πηδάνεστης βάρκας την κουβέρτα στραφταλίζουν.
Είναι - αλίμονο - κι αυτοί με δυναμίτη ουσίες ναρκωτικές, καπνό κι ηδύποτα που πίνουνκαι καταλούν της θάλασσας τα πλούτη το μυαλό τουςκαταστρέφουν για αμφίβολης ποιότητας αλιεύματα.

Μα αυτοί που πέφτουν στα βαθιά οι βουτηχτάδεςπου ξέρουνε της άπνοιας που γνωρίζουντον κίνδυνο και φτάσανε στα βάθητ’ ασυνείδητου μόνο αυτοί θα δούνετο μεγάλο ψάρι. Μα λίγοι θα το πάρουνλιγότεροι το βγάζουν στον αφρό.Και να ‘παιρνα για μια φορά - μια μόνο την πιο μεγάλη ανάσα να βουτήξω…

Δεν υπάρχουν σχόλια: